Dat is natuurlijk logisch dat twee sokken het­zelfde zijn, maar dit paar is wel erg bij­zon­der. Ik heb een paar sokken voor mijn vader gebreid, van een bol gemêleerde sokken­wol. Soms een stukje effen, soms een stukje gevlekt, grijs, bruin en zwart. De eerste sok was gebreid, de neus had ik gebreid en voor­dat ik die dicht ging maken heb ik deze nog laten passen door mijn vader. Er zat nog een lange draad aan voor het geval de sok te klein was. Dat was niet zo, dus ben ik meteen begonnen met de tweede sok. En bij het boord zag ik al dat de kleurverdel­ing pre­cies het­zelfde was als bij de eerste sok. Zelfs al zou ik dat hebben gewild, dan was het niet zo pre­cies als het nu was gebeurd.

Richard Ash­ford was te gast bij de Spin­ners, ja het is echt de man van de Ash­ford spin­newie­len. Een heel vrien­delijke man, die de hele mid­dag en avond in de weer was om spin­newie­len te repar­eren, in te vet­ten en adviezen te geven. Het was vre­selijk gezel­lig. Toen ik een bat stond te maken van wat rood/paarse merino met zijde, kwam hij me even laten zien hoe ik daar­van een “wild bat” kon maken. Hij deed een greep in de wolvoor­raad, en haalde wat zil­v­eren angelina te voorschijn. Hij had ook nog een bat van hele korte vezeltjes. Daarvan legde hij kleine stuk­jes als een sand­wich tussen twee lagen wol zodat ze net­jes meegekaard wer­den.
Van dat “wilde vlies” heb ik meteen een draadje gespon­nen, niet al te egaal, wat door de korte vezelt­jes ook niet kon. Daarna heb ik een draadje gespon­nen van de eerder gekaarde rood/paarse wol. Deze twee heb ik snel nog even getwi­jnd, zodat ik een echte Ashford-draad mee naar huis kon nemen.

Toen ik bij de spin­groep kwam, liep het Alpaca project. Iedereen kocht één of meer zak­jes wol en ging daar een draad mee spin­nen. Er waren nog wat zak­jes over en ik koos voor een zalmk­leurige en een kas­tan­jek­leur. Eerst moest de wol gewassen wor­den, en ik weet nu dat dat wel even kan duren. Wat een stof zit er in zo’n schat­tige Alpaca! Hier en daar heb ik eens geïn­formeerd of ik de wol beter kon kam­men of dat ik er een vlies op de kaarde­molen van zou maken. De menin­gen liepen zeer uiteen.
De zalmk­leurige wol heb ik eerst gekamd en daarna gespon­nen, ten­min­ste dat heb ik geprobeerd. Het was een grote frustratie. De pluk­jes waren erg kort en de draad brak steeds. Omdat ik toch een bol­letje garen wilde inlev­eren, heb ik uitein­delijk de kas­tan­jek­leurige wol op de kaarde­molen gekaard, daaraan heb ik de rest­jes zalm toegevoegd en voor de kleur een beetje oranje bam­boe vezels. Dat was gemakke­lijker te spin­nen. En het zag er nog leuk uit ook. Omdat ik niet veel tijd meer had, heb ik de draad Navajo getwi­jnd (je twi­jnt met één enkele draad die je als het ware vinger­haakt). Zo onstond een driedraads garen.
Ik heb begrepen dat niet alle Alpaca wol kort is, anderen had­den juist hele lange vezels. Miss­chien dat ik het nog eens ga proberen, maar nu even niet.

Op de brei– en haakda­gen in Nieuwegein hebben we met de Spin­ners zit­ten spin­nen. Ik vond het een paar hele leuke dagen, er waren veel leuke kra­men, er was genoeg pub­liek en ik heb heel veel inspi­ratie opgedaan. Op de eerste dag heb ik gespon­nen met de wol die ik natu­urlijk had gev­erfd, met blauwhout, euca­lyp­tus en ui. En tussen de wol had ik wat rest­jes zijde gestopt, leuke kleine bol­let­jes. Het blauwhout gaf nog wel een beetje af, maar het is een mooi draadje gewor­den. Dat volgt later. Ook heb ik de Alpaca zit­ten spin­nen voor het Alpaca project. Het was helaas erg donker en de tweede dag was ik erg toe aan iets vrolijks. Op de kaarde­molen heb ik een aan­tal “groene” plukken merino gekaard. Als je de kleuren bij elkaar zou gebruiken, was ik niet erg ent­hou­si­ast gewor­den. Maar gecom­bi­neerd was het een heel mooi vlies. Voor de vrolijke noot heb ik er “hot pink” merino bijgedaan en wat roze angelina glit­ters. En dat was echt vrolijk, nadat ik twee klos­jes had gespon­nen, heb ik het ook nog kun­nen twi­j­nen. Het is een heel leuke com­bi­natie gewor­den, die ga ik vast nog wel eens namaken.

Sinds een paar weken hebben wij op het werk een PDA gekre­gen, dat is gemakke­lijker zeggen ze. Ik weet dat nog niet, maar het is natu­urlijk wel erg leuk. Ik kan nu what’s uppen met de collega’s (en met fam­i­lie en vrien­den).
Dat is niet erg cre­atief, maar ik heb wel van vilt een aan­tal hoes­jes gemaakt, en er ook een paar verkocht! En om het ook voor mezelf leuk te houden heb ik ver­schil­lende uitvo­erin­gen gemaakt. Beide hoes­jes zijn gev­erfd met Ash­ford syn­thetis­che verf, de ene is voor het vil­ten aan elkaar genaaid met bor­du­ur­garen, en heeft een lusje om de tele­foon op te trekken. Zelf gebruik ik nu de blauw­groene met het sliertje, dat vind ik een erg fijne. Het gevilte lapje heb ik aan twee kan­ten aan elkaar genaaid en de sluit­ing is een vilt-koordje.
De bru­ine met stro­ken is gemaakt van het vilt dat ik had gev­erfd met coche­nille, uien en euca­lyp­tus en nage­beitst met ijzer. De andere is gev­erfd met roes­tige spijk­ers, en heeft een oranje (gev­erfd met euca­lyp­tus) vilt-koordje.
Dan de laat­ste foto, dat hoesje is gemaakt van mijn allereer­ste ver­f­ex­per­i­ment op vilt, met syn­thetis­che verf en daar heb ik wat bloemet­jes bij gebor­du­urd. Daar­van bestaan twee ver­sies, één met rode en één met blauwe bloemetjes.

Mijn man wilde al heel lang een gebreide muts, maar steeds had ik iets anders op de pen­nen. Voor­dat het echt koud gaat wor­den, heb ik als eerste een muts gebreid met een Noors motiefje.
Daarna zag mijn dochter een heel leuk garen waar ze wel een mut­sje van wilde hebben. Dat was de tweede muts. Deze keer met een kant­pa­troon­tje erin.
En toen ik de cur­sus 3d breien had gedaan, was ik hele­maal weg van de Hedge­hog muts. Van de zelfge­spon­nen gri­jze wol heb ik de muts voor mezelf gebreid.

Bij de Spin­ners hebben we een dagje 3d breien geleerd. Het boek “Knit­ting new scarves” van Lynne Barr had ik al gekocht, maar ik had er alleen nog maar in gekeken. Bij de mooiste sjaal die ik wilde gaan breien, stond dat het de moeil­ijk­ste van het boek was. En daarom was ik er nog maar niet aan begonnen. We gin­gen van start met een soort “ket­ting” met drie flap­pen, die om en om wer­den gebreid. Als je het principe doorhebt, is het niet zo heel erg lastig meer om er mee te exper­i­menteren. De drie flap­pen heb ik ook een stukje los verder gebreid en daarna weer aan elkaar gemaakt. En wat met drie flap­pen lukt, moet toch ook met vier flap­pen lukken. En ja dat is ook een mogelijkheid. Op dit moment heb ik geen idee wat je ermee kan doen, maar het is heel leuk om zo te kun­nen breien. En boven­dien was het een heel gezel­lige dag.

In mijn vorige ver­haaltje heb ik verteld over de mooie felle kleuren die het ver­ven met uien, coche­nille en euca­lyp­tus had opgeleverd. Ver­vol­gens heb ik van alle lap­jes naaldvilt een strookje afgeknipt. Nee, het begon anders. Op mijn ver­jaardag vertelde een vriendin die veel met keramiek doet, en anal­ist is, dat zij een pot ijz­er­sul­faat had staan. Op haar keramiek geeft dat een heel mooie roes­tige kleur. En je kan het ook gebruiken bij het natu­urlijk ver­ven! Dat wilde ik “natu­urlijk” ook proberen. Die pot heb ik bij haar opge­haald, en toen heb ik pas die strook­jes afgeknipt. In de verf­pan heb ik het ijz­er­sul­faat opgelost, je hebt maar een heel klein beetje nodig. Daarna de nat­ge­maakte strook­jes erin gestopt en het voor een kwartiertje laten prut­te­len. Mijn man had nog gezegd dat ik er beter een scheutje zuur (azijn of cit­roen) bij kon doen, hij is ook anal­ist. Maar ik ben het in mijn ent­hou­si­asme ver­geten, en nu was het erg gaan roesten. Na het afkoe­len in een schoon badje had ik twaalf strook­jes die absoluut niet fel van kleur meer waren. Ik vind ze niet lelijk, het lijkt alleen niet meer op de lap­pen waar ik mee begon. Ze hebben nu echte aardek­leuren gekre­gen, die met de coche­nille vind ik het mooiste.

Nu ik weer hele­maal aan het ver­ven ben, met natu­urlijke mate­ri­alen, wil ik laten zien dat dat niet alleen maar aarde-kleuren oplev­ert. Deze keer heb ik geprobeerd om een beetje sys­tem­a­tisch te werk te gaan. Het naaldvilt en de lont wol heb ik in ongeveer 12 gelijke delen verdeeld. Er waren drie verf­baden, dus in elk bad kon­den vier lap­pen en vier stren­gen. De helft van de wol heb ik voor­be­han­deld met aluin, dus in elk bad kwam twee keer een gebeitse por­tie en een onbe­han­delde por­tie. Ver­vol­gens heb ik eerst een uien­bad gemaakt, ik wist dat ik daar goede resul­taten mee  had geboekt, du daar ben ik mee begonnen. Eerst lekker opgekookt tot een soort uien­soepje, één lap gebeit­ste wol, één lap onbe­han­delde en ook de lont­wol (wel en niet gebeitst). Na een uurtje prut­te­len, de wol eruit gehaald. Ver­vol­gens het bad laten afkoe­len, en de nieuwe wol alvast voor­bereid door het in steeds heter water te leggen. Ik heb maar één grote verf­pan, dus het is een beetje schip­peren. In het rest­bad ook weer dezelfde por­ties gedaan.
En dit hele pro­ces heb ik nog een keer her­haald met coche­nille, en met euca­lyp­tus. Het resul­taat is een hele stapel lap­pen in ver­schil­lende tin­ten geel, oranje en roze.
Hierop wil ik nog printen, maar dat wordt een nieuw verhaal.…

Nee, dit gaat niet over mijn eigen gri­jze kapsel, maar over een zak gri­jze wol. Die had ik gekre­gen en ik vond de kleur prachtig. Toen ik het zag wilde ik het gaan spin­nen om er iets met kabels van te breien. Maar zoals dat vaker gaat, is het dat niet gewor­den! Eerst heb ik wat gebruikt om mee te vil­ten. Ik wílde een paars tasje vil­ten met een gri­jze bin­nenkant. De laag gri­jze wol had ik over de paarse wol gelegd, en toen heb ik het geheel even in de droger gedaan. En dat had ik  beter niet kun­nen doen. Het was één gri­jze pluizen­bol gewor­den. Er zaten haren in de wol die overal doorheen waren gevilt, en ook in de droger!
Het spin­nen met de wol ging wel beter, er kwam een redelijke draad uit. Maar toen vond ik het toch te saai wor­den. Ik heb ongeveer de helft van de wol gev­erfd met Ash­ford verf in de kleuren hot pink, pur­ple en navy blue. Dat werd een hele mooie streng lont­wol. De gek­leurde wol heb ik iets dikker gespon­nen, en los getwi­jnd met de gri­jze. Dat zou eerst een vestje wor­den, maar het was te weinig wol. En na de les 3d breien denk ik dat het een Hedge­hog muts gaat worden.