Bij de Spin­ners hebben we een dagje 3d breien geleerd. Het boek “Knit­ting new scarves” van Lynne Barr had ik al gekocht, maar ik had er alleen nog maar in gekeken. Bij de mooiste sjaal die ik wilde gaan breien, stond dat het de moeil­ijk­ste van het boek was. En daarom was ik er nog maar niet aan begonnen. We gin­gen van start met een soort “ket­ting” met drie flap­pen, die om en om wer­den gebreid. Als je het principe doorhebt, is het niet zo heel erg lastig meer om er mee te exper­i­menteren. De drie flap­pen heb ik ook een stukje los verder gebreid en daarna weer aan elkaar gemaakt. En wat met drie flap­pen lukt, moet toch ook met vier flap­pen lukken. En ja dat is ook een mogelijkheid. Op dit moment heb ik geen idee wat je ermee kan doen, maar het is heel leuk om zo te kun­nen breien. En boven­dien was het een heel gezel­lige dag.

In mijn vorige ver­haaltje heb ik verteld over de mooie felle kleuren die het ver­ven met uien, coche­nille en euca­lyp­tus had opgeleverd. Ver­vol­gens heb ik van alle lap­jes naaldvilt een strookje afgeknipt. Nee, het begon anders. Op mijn ver­jaardag vertelde een vriendin die veel met keramiek doet, en anal­ist is, dat zij een pot ijz­er­sul­faat had staan. Op haar keramiek geeft dat een heel mooie roes­tige kleur. En je kan het ook gebruiken bij het natu­urlijk ver­ven! Dat wilde ik “natu­urlijk” ook proberen. Die pot heb ik bij haar opge­haald, en toen heb ik pas die strook­jes afgeknipt. In de verf­pan heb ik het ijz­er­sul­faat opgelost, je hebt maar een heel klein beetje nodig. Daarna de nat­ge­maakte strook­jes erin gestopt en het voor een kwartiertje laten prut­te­len. Mijn man had nog gezegd dat ik er beter een scheutje zuur (azijn of cit­roen) bij kon doen, hij is ook anal­ist. Maar ik ben het in mijn ent­hou­si­asme ver­geten, en nu was het erg gaan roesten. Na het afkoe­len in een schoon badje had ik twaalf strook­jes die absoluut niet fel van kleur meer waren. Ik vind ze niet lelijk, het lijkt alleen niet meer op de lap­pen waar ik mee begon. Ze hebben nu echte aardek­leuren gekre­gen, die met de coche­nille vind ik het mooiste.

Nu ik weer hele­maal aan het ver­ven ben, met natu­urlijke mate­ri­alen, wil ik laten zien dat dat niet alleen maar aarde-kleuren oplev­ert. Deze keer heb ik geprobeerd om een beetje sys­tem­a­tisch te werk te gaan. Het naaldvilt en de lont wol heb ik in ongeveer 12 gelijke delen verdeeld. Er waren drie verf­baden, dus in elk bad kon­den vier lap­pen en vier stren­gen. De helft van de wol heb ik voor­be­han­deld met aluin, dus in elk bad kwam twee keer een gebeitse por­tie en een onbe­han­delde por­tie. Ver­vol­gens heb ik eerst een uien­bad gemaakt, ik wist dat ik daar goede resul­taten mee  had geboekt, du daar ben ik mee begonnen. Eerst lekker opgekookt tot een soort uien­soepje, één lap gebeit­ste wol, één lap onbe­han­delde en ook de lont­wol (wel en niet gebeitst). Na een uurtje prut­te­len, de wol eruit gehaald. Ver­vol­gens het bad laten afkoe­len, en de nieuwe wol alvast voor­bereid door het in steeds heter water te leggen. Ik heb maar één grote verf­pan, dus het is een beetje schip­peren. In het rest­bad ook weer dezelfde por­ties gedaan.
En dit hele pro­ces heb ik nog een keer her­haald met coche­nille, en met euca­lyp­tus. Het resul­taat is een hele stapel lap­pen in ver­schil­lende tin­ten geel, oranje en roze.
Hierop wil ik nog printen, maar dat wordt een nieuw verhaal.…

Nee, dit gaat niet over mijn eigen gri­jze kapsel, maar over een zak gri­jze wol. Die had ik gekre­gen en ik vond de kleur prachtig. Toen ik het zag wilde ik het gaan spin­nen om er iets met kabels van te breien. Maar zoals dat vaker gaat, is het dat niet gewor­den! Eerst heb ik wat gebruikt om mee te vil­ten. Ik wílde een paars tasje vil­ten met een gri­jze bin­nenkant. De laag gri­jze wol had ik over de paarse wol gelegd, en toen heb ik het geheel even in de droger gedaan. En dat had ik  beter niet kun­nen doen. Het was één gri­jze pluizen­bol gewor­den. Er zaten haren in de wol die overal doorheen waren gevilt, en ook in de droger!
Het spin­nen met de wol ging wel beter, er kwam een redelijke draad uit. Maar toen vond ik het toch te saai wor­den. Ik heb ongeveer de helft van de wol gev­erfd met Ash­ford verf in de kleuren hot pink, pur­ple en navy blue. Dat werd een hele mooie streng lont­wol. De gek­leurde wol heb ik iets dikker gespon­nen, en los getwi­jnd met de gri­jze. Dat zou eerst een vestje wor­den, maar het was te weinig wol. En na de les 3d breien denk ik dat het een Hedge­hog muts gaat worden.

Dineke had een hele bol sokken­wol in de knal­roze (met een beetje rode) verf gedaan. En omdat de buitenkant meer verf had opgenomen dan de bin­nenkant, ver­liep de kleur heel mooi. Van die wol had ik haar beloofd te breien, zodat je het effect goed kon zien. Dit kon­den we dan mooi op de Handw­erk­beurs in Arn­hem laten zien.
Het sjaaltje begint met een aan­tal steken, en aan één kant zet je elke naald een steek erbij op, zodat hij steeds breder wordt. Om die pun­t­jes te kri­j­gen, kant je aan de andere kant elke vijfde naald een paar steken af. Zo krijg je een sjaal die heel mooi valt. Als je draad bijna op is, kan je alle steken in één keer afkan­ten. Ik was dus heel ent­hou­si­ast begonnen, je hebt dan nog niet zoveel steken en je ziet meteen het resul­taat. Maar hoe langer je breit, hoe meer steken je moet maken in een toer! Het sjaaltje heb ik pas afge­breid, helaas te laat voor de beurs!

Met vijf vrouwen hebben we bij de Spin­ners een hele dag gev­erfd en geprint met natu­urlijke mate­ri­alen. We had­den een paar verf­baden, onder andere coche­nille (roze), wal­noten (bruin), blauwhout en uien (geel). Toen de baden ston­den op te war­men, hebben we wolvilt, vilt, zijde en katoe­nen lap­jes uit­ge­spreid op de tafel. Daarop hebben we bladeren (o.a. euca­lyp­tus, passievrucht, en varen) bloe­men (vioolt­jes) en bessen (bos­bessen) gelegd. Ver­vol­gens de lap­jes om een tak (met mos) gewon­den en heel ste­vig vastge­draaid en vast­gezet met een draadje. Deze pakket­jes gin­gen in de ver­schil­lende pan­nen. Het is handig als je de draden lang laat, zodat je het pakketje gemakke­lijk uit de pan kan halen.
Ter­wijl de baden aan het prut­te­len waren, kon­den we nieuwe pakket­jes maken. En zo hebben we met z’n allen heel wat pakket­jes gev­erfd. Na het eerste verf­bad hebben we nog een tweede ronde gedaan, nu met gebeit­ste stof, en we hebben pakket­jes van het ene verf­bad in het andere gedaan. Uitein­delijk zijn ook de laat­ste pakket­jes uit het verf­bad gehaald. We  hebben er een paar open gemaakt, maar het was beter om nog even te wachten. Dat lukte niet altijd even goed, twee dagen later had ik alle lap­jes open gemaakt. Wat een prachtige kleuren en print­jes zijn het gewor­den. En uitein­delijk had­den we alle­maal onze eigen lap­jes weer!

Alle goede din­gen komen weer een keertje terug, zo ook het ver­ven met natu­urlijke mate­ri­alen. En daar­bij denkt iedereen meteen aan het ver­ven met uien­schillen. Dat heb ik dan ook weer gedaan, maar wel een beetje anders. Om te begin­nen heb ik van de groen­ten­boer een grote zak paarse en gele uien­schillen gekre­gen. In één van de twee prachtige boeken van India Flint staat een hele sim­pele meth­ode. Het heet nu eco-printing, en het wordt nog mooier dan 25 jaar gele­den. De uien­schillen heb ik op een lap naaldvilt gelegd, met een lap zijde. Daar­tussen nog wat euca­lyp­tus bladeren, want die ver­ven ook heel mooi. Toen met de planten­spuit flink wat azijn erop gesproeid. De lap­pen zijn heel erg strak opgerold en opgevouwen tot een pakketje, met een ste­vig postbode-elastiek er omheen. En toen moest ik wachten.…… De lap­pen zouden min­i­maal 1 week, maar liever langer (tot een half jaar!) moeten rusten. Ik heb ze in een afs­luit­bare emmer gedaan, want het rook wel een beetje zuur. Zo nu en dan heb ik even gekeken of ze niet gin­gen schim­me­len. Na drie weken hield ik het niet meer, en heb ik de lap­pen langzaam uit­gerold. Wat een geweldig resul­taat! Prachtige kleuren. Dit smaakt, ruikt en verft naar meer!

Na het stukje over het leren sni­j­den van passe-partouts, hier het ver­volg. In de nieuwe slaap­kamer hebben we plankjes aan de muur geschroefd, waarop we kaarten, foto’s en plaat­jes kon­den zetten. Ik kon me hele­maal uitleven met het sni­j­den van passe-partouts.

Bij de bouw­markt hebben we verf­stal­enkaart­jes gehaald in de kleuren van het schilder­w­erk, en in de groene kleur van het kar­ton. Ze hebben daar ook leuke behangstaalt­jes.  Die heb ik in strook­jes gesne­den zodat ze als een randje tussen de kaarten en het passe-partout in zaten. Via inter­net heb ik stal­enkaarten van het hout­be­hang van Piet Hein Eek gekocht, die heb ik ook als rand­jes gebruikt. Er zit­ten nu kaarten in van Ikea, en een stuk van het behang, maar als we iets anders willen, dan is dat zo geregeld.

Voor onze ver­jaarda­gen hebben Jolanda en ik een work­shop “glaskralen maken” gedaan van Arte Facta. Om te begin­nen moesten we kiezen uit een enorm aan­bod gek­leurde glazen staven. Daarna wer­den de bran­ders neergezet, en kre­gen we de uit­leg van het glas bran­den. De tech­niek was voor ons niet heel erg lastig, en we had­den al snel de begin­se­len onder de knie. Daarna leer­den we aller­lei vari­aties, kralen met twee of meer kleuren, kralen met grit (het gruis van kapotte kralen) en we leer­den hoe we “mille fiori” in een kraal kon­den smelten. We maak­ten niet alleen ronde kralen, maar ook afge­platte en gewokkelde kralen. De kralen met uit­steek­sel lukte me niet zo goed, vol­gens mij liet ik ze te lang in de vlam, zodat ze weer gin­gen smelten. Tussendoor hebben we lekker geluncht (met de beloofde rosé!). En aan het eind van de mid­dag kon­den we met de gek­leurde draden een mooie ket­ting maken (de rode is van Jolanda, de blauw-groene van Katja). Het was een heel leuke, gezel­lige en leerzame dag, miss­chien gaan we nog eens op herhaling.

Het heeft een tijdje gedu­urd, maar mijn echte Noorse sokken zijn nu hele­maal af. In de zomer­vakantie ben ik begonnen. Ik had mooie Knit­Pro sokken­breinaalden gekocht, die zijn lekker kort, heel glad en mooi om te zien. Het patroon had ik van de site van Drops­garn geplukt, en het daar­bij behorende garen gekocht (Delight, blauw gemeleerd en Fabel, effen zwart). Alles paste maar net in een ten­nis­bal­lenkoker, maar zo kon het wel in de auto mee naar Noor­we­gen. Onder­weg kon ik zo ook af en toe een stukje breien. En de koker ging overal mee naar toe, ik heb veel aan waterkan­ten zit­ten breien, als Eelco aan het vis­sen was. Toen we in Ned­er­land terug waren, zag ik tot mijn schrik dat ik één bloem­pa­troon halver­wege had ver­ward met het ster­ren­pa­troon. Ik had geen zin om de sok meteen uit te halen, maar ik ben eerst begonnen met een tweede sok. Nadat die “tweede sok”  hele­maal af was, heb ik toch de eerste uit­ge­haald tot aan de fout.
De sokken waren al een tijdje af, ze moesten alleen nog afge­hecht wor­den. Onder­tussen was ik alweer begonnen aan een ander brei­w­erk, eigen­lijk waren er al weer twee werk­jes bijgekomen! Van­daag heb ik beide sokken afge­hecht, en zag ik weer dat de achterkant ook heel net­jes is gewor­den. De sokken heb ik meteen aangetrokken, en ondanks dat ik de punt­neusjes niet zo leuk vind, zit­ten ze heel lekker. En ik ben er eigen­lijk wel erg trots op.